Kırkıma kırk kalmış gibi bir sabah ,
öyle geç ki tam ortasında sıfırın kalmış yeşil bir elma.
çürümeye yol bulmuş.
Düşmekten düşmeden hemen birkaç saniye önce
kuruttuğun yastıkları kıskandırırcasına
saman kağıdına saman sarıp samanlığa..
tenezzül etmediğin o beyaz mendilin
sana anlatamadığı , susturduğun saf dili
ben ölü , sen ölü
çöktüğün kapı önü yok ,
yok artık tavşanlarını uçurduğun yalan ova
Vaktiyle demiştim
vaktiyle ismi Leyla'dan Züleyha imanı bekledim
Yusuf'un kabrini kuyu zannedenden
Yakub'un sabrını istedim.
Ne hana ugradık ne hancıyla dalaştık ,
yolumuz yol değildi, yola çıkmadık.
durduk, sorduk , durduk
durdun, soldun , durdun.
Vaktiyle bir meczuptan bir gam hikayesi dinledim.
Gamı aşkıyla perişan olanın da rengini gördüm.
Vaktiyle ben olmayandan bana vursun istedim
durdun
vurdun
soldun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder