En Güzel Deniz'e

       Yıllar önce bir insan ömrünü neye vermeli diyor bir adam ve yıllardır bunu sorguluyor; ömrümüzü neye verdiğimizi bilemeden toprak oluyoruz. Hayat , ölümlü dünya diyerekten insanlığımızın en aptal kelimelerini bir araya getirip kendimizi teselli ediyoruz. Beyaz yalanların ardından kendimize beyaz bir kağıda beyaz kalemlerle bembeyaz yollar çizip kararta kararta yürüyoruz. Epeydir ölüyoruz.Kararta kararta ölüyoruz. Sebebini bilmeden bir sağdan bir soldan , önümüzden , arkamızdan çocukluğumuzdan ,lise çağımızdan ölüyoruz. Belki sarıldığımız , belki darıldığımız voleybol sahasının çizgisi üzerinden çok derin ölüyoruz. En derine gömülüyoruz. Yahu adam olduğumuzun farkına varmadan , herifleşmeden ölüyoruz.Kime ne anlatacağız kime ne soracağız , kime kin kusacağız . Bir merdiven başında sen, bir merdiven başında biz. Nereye ölüyoruz , nereye gömülüyoruz.Ölmemek için mi direniyoruz. O güleç yüzünü bizden alan ne  kara çocuk.

         Uzun zaman oldu gerçekten çok uzun hatırladığım bir kaç merdiven anısı bir kaç haftasonu karşılaşması.Paylaşamadık bir şeyleri , erken dağıldı,ayrıldı yollar. Yüzünü bile unutmaya yüz tutmuşken uyanır uyanmaz adını duyacağım bu leş sabahın ben  geçmişini sikeyim.Biliyorum , hissediyorum en güzel denizde en güzel hikayelerlesin.Elbet karşılaşırız  güzel deniz , elbet gülersin bir merdiven başında. Hoşçakal kardeşim Deniz , hoşçakal.