Küçüğüm , Fey'im benim.Epey vakit oldu sana yazmayalı - dökülmeyeli. Seneler geçti. Ne mümkün unutmak-namümkün.Ebedi bir hasret bu. Ezeli bir sevgi.
Sensiz ölme fikri epeydir korkutuyor beni sensiz yaşamak kadar.Bir insan nasıl ellerinde avuç buğdayla kuşlara koşabiliyorsa öyle kaçıyorum bunca zamandır senden , senden gelenden.Hazırlandığımız Fırtına kopmadan dağıttı bizi. Sen saçlarını savura savura karşısında durabildin. Ben yapamadım acizliğimle şehir şehir kaçtım.

Gerçekçi bir yalan bizi güzide bir gökyüzüne sahip kılabilirdi.Yapamadım.Dökülecek bir içim kalmamış Fey. Öylesine çürüdüm , öylesine bunaldım.Saçlarıma bir ton beyaz indi. Yaşlanıyorum galiba.Dünya gerçekten artık daha karanlık. Olamayışına alıştığımdan beri gün  doğumundan batımına kendime isyanlar topluyorum iğne uçlarından.

Kaybettiğim her telini kaydettiğim anına atfettim ki affet. Biliyorum bir gün beraber o iğneyi ipliğinden kurtaracağız.